Copy-Paste. :)

please.

please.

kahit pa siguro milyong pagmamakaawa sa utak ko, eh hindi pa rin siya aalis sa isip ko.

sa ngayon, hindi rin ako makapaniwalang nagsusulat na naman ako ng tungkol sa kanya. Ayaw ko.

Ayaw kong balang araw na mabasa ko 'to uli, makokornihan ako at mahihiya. Baka rin, manghinayang.
Ayaw ko. eeeh! Ayaw ko talaga. Parang kadiri, HAHAHA. Bakit nga ba?

Kasi pilit kong sinasabi sa lahat na "hindi".

Kasi pilit kong pinapaniwala ang sarili ko na wala lang.

Kasi pilit kong pinapasok ang scientific approach na hormones lang 'to.

Kasi kahit sa sarili ko, hindi ko kayang maging totoo.

Kasi kahit sarili ko na mismo nagsasabi na totoo.

Kasi ayaw ko pa rin. Eh sa makulit ako eh! :P

: ilang oras na ang lumipas at hindi ako sigurado kung pati ako naiisip niya.

Pero, alam kong sigurado akong naiisip ko siya. Kanina pa. Kaninang umaga pa.

Habang nagttype ako sa computer, hanggang pagkain ko, hanggang sa paglakad ako, hanggang ngayon.

Hanggang ngayon.

Yung isang buong araw na magkasama kami at hindi nagusap.

Yung isang buong araw na tumitig lang siya at nahiya lang ako.

Ayaw ko pero yun ang isa sa mga minutong ayaw kong umalis, mga sandaling natatakot akong lumipas.

Namis ko siya. Namis ko yung dati. Yung walang awkward. Yung walang pagitan. Chill lang.

Gusto ko siyang kausapin. Magtanong kung kamusta na siya. Kung kamusta na sila. Pero di ko nagawa.

Gusto ko siyang magkwento. tungkol sa bago niyang buhay. tungkol sa kanya. Pero nahiya ako.

Gusto kong sabihing namis ko siya. At hormones lang 'to. Pero pinili kong tumahimik.

Ang tanging nagawa ko lang.. tumawa. piliting maging masaya kahit puro tanong ang nasa isip ko.

Wala ka bang sasabihin? Kamusta ka na? Kamusta kayo? Masaya ka na siguro? Masaya ka na dapat.

Gusto ko siyang awayin. Yun na lang ang magagawa ko.

Dahil para siyang nagdisappear sa buhay ko. Ginulat niya ko. HAMPAS.

Dahil di niya man lang naalala ang birthday ko. HAMPAS.

Dahil hindi man lang siya nagkwento tungkol sa kanila. HAMPAS.

Dahil ayaw niyang umalis sa isip ko, kahit gusto ko. HAMPAS.

Dahil hindi ko alam kung bakit ako nalulungkot pag naiisip ko siya. HAMPAS sa sarili ko. Aray.

Baka nga namis ko siya. Baka nga sobra.

Highschool days.. :) *namis ko 'to*

Nagsimula ang lahat ng mapansin naming wala na kaming ginagawa. Bored na. Laging nakatambay at halatang wala ng nangyayari sa araw-araw naming parusang pagpasok ng maaga at paguwi ng naiinis na sana di ka nalang pumasok. Heaven para sa mga tamad magaral, cool para sa ang habol lang e baon, ka-excite para sa mga gusto lang makatabi ang crush, parusa para sa mga geek, at sa amin... “Evacuation center”.

Nagsimula ang lahat pagkatapos ng exams. Sa wakas! Malapit na kami gumraduate! At ang mga natitirang araw ang magsisilbing “those were the days...” pagtapak namin sa college. College. Kung pwedeng high school nalang sana. Kung pwedeng hindi nalang sana maghiwahiwalay. Pwede nga ba?

May mga natutulog, nagkwekwentuhan na paulit-ulit lang naman, nagtetext, naglalaro, kumakain, nagtatawanan, at mga nakatungangang parang sa sobrang boring e kahit paglinis ng bintana e papatulan na para lang may magawa. Pero dahil sadyang Einstein ang tao sa class namin at dahil na rin sa tawag ng ‘boredom’ e isa-isang naghakot ng appliances nila sa bahay at tinambak sa aming mala-“evacuation center” na room. May nagdala ng ipod, mp3, psp, portable player, chess, cards, at laptop na gagamitin DAW nila para sa thesis. May nagbago ba? Viola! Ang dating “evacuation center” naging instant movie house na ng Korean movies. Ang dating mga nakatunganga lang e siya nang nagtitilian sa mga bida sa pelikula. Einstein talaga!

Siguro kung umuulan lang sa mga sandaling yon e magmumuka na talaga kaming mga pulubing walang matirahan. Gamit ang mga kurtinang ginawang kumot at mga bags na nagsilbing unan, para kaming barangay na walang pondo. Kaya mo ngang bilangin ang mga langgam sa pader. Ganon kasaya ang mga araw namin!

Kung meron mang isang bagay na masaya sa araw namin e ang pagkwekwentuhan sa mga kaibigan. Want to sawa! Tell all you can! Kahit buong araw ka pang dumaldal, walang sisita sa’yo at sasabihan ng “quiet”. Nakisama din talaga ang admin dahil ilang araw nalang din naman magkakahiwalay na kami. Ilang araw na lang, ‘di na kami matatawag na high school students.

Guro1: wala ng ginagawa ang seniors.
Guro2: Oo nga, sige na lang ang kwentuhan at kain sa canteen.
Guro1: okay lang yan para makapagbonding sila.
Guro2: oo nga,aalis na rin naman sila dito sa school.
Magparty dapat tayong teachers! Bwahaha!
Guro1: party?!?!?!?!?!
Guro2: ay sorry.. joke lang yon ma’am.
Guro1: dapat fiesta! BWAHAHAHA! Hooray!

Katakot. Buti nalang mababait ang teachers namin. Naks! Iilan lang ang teachers sa school kaya lahat talaga sila makikilala mo, pero iilan lang yung tunay mong maiintindihan at mamahalin. May mga teachers na nakakatakot na halos magkandarapa na sa pagbalik sa upuan ang mga classmates ko pag malapit na siya dumating. Meron naman yung mababait na kahit harap harapan na ang pagkokopya ng sagot e keri lang. Meron namang bestfriend ng bayan na kahit madalas na siyang pinagtitripan e smile of the day padin. Meron ding parang kinakantahan ka ng ‘lullaby’ pag nagdidiscuss. Kahit siguro lumaklak ka ng drum ng kape e makakatulog ka pa din. Parang gusto mo ng tumayo at humikab sabay sabay sabing “booooring...” with matching walkout sa kanya. Susubukan ko nalang sigurong makipagusap sa bato. Meron namang parang umagang umaga palang e sa amin na binubuhos ang kabadtripan niya sa buhay. At merong din pwede mo ng isulat ang talambuhay niya sa sobrang kakwento. Akala niya siguro may story time kami. May kinaiinisan at merong din laging pinagdadasal na sana clone niya nalang ang ibang teachers.

Lahat sila tinuruan ako, sa kung ano mang paraan ang alam nila. Tungkol man yan sa measure ng angle hanggang sa tamang pagbigkas ng salita. Mula sa pinakamaliit na subatomic particle hanggang sa weeks of pregnancy. Mula sa tamang paghalo ng mixture panggawa ng cookies hanggang sa tamang paghulma ng pangarap ko. Minsan ka lang makakakita ng mga gurong gagabay sa’yo hanggang sa labas ng pahina ng mga libro, mga tipong hindi lang grade ang kayang ibigay sa’yo dahil minsan kung ano pang wala sa libro, yon pang madalas nating naiintidihan. Kung ano pang hindi natin kailangan isaulo, yon pa ang di natin makalimutan. Mayroong mas mahalaga kaysa sa mga maliliit na sulat sa libro. May mas patutunguhan ang maliliit na aral na binibigay sa’yo kaysa sa madugong terms na dinidibdib mo.

noong minsan.. :)

Noong musmos pa lamang ako, isang bagay na nagbibigay ng kurba sa musmos kong mga labi ay ang saglit na buhos ng ulan at saglit na pagligo sa malamig na take-out ng langit. Dancing in the rain. Pero ngayong ilang ulan na ang nakapareha ko sa pagsayaw, ilang taon na ang dumagdag sa aking edad, at nabahiran na ng pampula ang aking mga labi, unti-unti nang nawala sa tyempo ang pagsayaw ko. At sa ngayon, ang madramang rainwalk na lamang ang kayang sabayan ng aking mga paa. Rainwalk.

Ito ang ilan sa mga bagay na hindi maintindhan ng iba. Para sa kanila, baliw ka. Pero para sa akin, sila ang baliw. Ano ba ang hindi kayang intindihin sa kapangyarihan ng bawat butil ng ulan na kayang lunurin ang sandaang problema nag isang tao?

Nararamdaman ko ang bawat tusok ng mga matang nakatitig sa akin habang binabaybay ko ang daan pauwi. Sino ba naman ang hindi makakapansin sa natatanging taong nagpapabasa sa ulan habang ang iba ay parang mga sardinas na nagpupumilit isiksik ang sarili nila para hindi mabasa? Gusto ko sana silang pagtripan at wisikan na parang batang naglalaro sa beach, pero naalala ko na kailangan ko ng umuwi at mukhang wala silang balak maglaro dahil walang naglalaro ng naka-high heels. Nakakatawa silang tingnan kung tutuusin. Sa bawat hakbang, nagkakabanggaan ang mga balikat ng mga sardinas sa aking tabi habang ulan naman ang sa akin.

Sa kaingayan ng Lunes ng gabi, naririnig ko pa din ang bawat talsik ng tubig sa aking bawat hakbang habang minsan naman ay nalulunod na sa ilang butas ng kalsada. Naririnig ko ang mga bulong ng mga taong napapatingin sa akin, bawat isa may kanya-kanyang opinyon at hulang rason. Pero wala man lang isa sa mga iyon ang tama. Sa paglipas ng panahon, natutunan kong mas madaling sabihin na okay ka, kaysa subukang ipaintindi sa iba kung ano ang nangyari... dahil di naman nila maiintindihan. Kung sa bagay, bawat tao naman ay may sariling pananaw at laging may dalawang bersyon ang bawat kwento.


**hindi pa tapos. :) one down.

When I thought destiny was just my game :)

We fall in love. That’s one fact nobody will miss. (Surely. :D) But, what if we fall in crush? Absurd. Haha. Think about that! :D But is there really humor vibrating in falling, especially if there’s no one to catch you when you hit your face on the floor?

In one chance, a perfect little first chance, he was there. Technically, he’s not someone every girl would go gaga for. He’s just a face, a similar face, in a crowd. He blends perfectly in; you won’t even notice he’s there with the exception of his height. In one perfect little chance, we became friends. He has this power to make you very much comfortable with him, that you may find yourself laughing with a stranger you’ve only met for minutes. It seems just exchanging names is enough to make you share your life with him. I was caught in the comfort of my weakness. He was there, in that one perfect little chance.

In a perfect little second chance, God played with me on a rainy day with my pink umbrella. And I played along. There was me, there was him, in a little perfect moment. We went back to where we should be, together. It was a little perfect moment of talking and laughing. I was caught again in the comfort of my weakness. He was still there, in that one perfect little second chance.

Another and another day came and another chance comes along. We wore the same color. We have the same way. We meet, greet, and threw little smiles. I was assuming. Sadly, I was; that’s what happens when you become friends with someone so nice – you assume perfect little chances. But yet, at the end of the day after I’ve tallied all the glances and talks, I’ll still prefer to drown myself with the notion – “he’s just being nice”. So I thought he was, and yet I still let myself lose balance. No matter how hard I try not to entertain the feeling, my weakness still betrayed me. There’s a mere comfort knowing he’s just there, in perfect little chances.

And today, I woke up with a little perfect hope – I decided to play with God, and with the perfect little chances He showers on me. I actually believed that if I will see him today, that will be just destiny working. And so the day passes by with no sight of him. Absurdly, I have seen some of our friends, but never him. I knew God was playing along. He loved my game and so did I. At the end of the day, when I decided to go home and stop my perfect little game, God still wants to push through. That, I didn’t see coming. I was supposed to go home, throw myself on the bed, and forget the whole deal but with a sudden little perfect twist of fate; I was instead carried to a little perfect place. Hours passed and then I thought it was over, but God is a very good director – he directed and a blockbuster that hit me in the face. My perfect little third chance came along, bringing my favourite present. He was perfectly there. And so I smothered myself with the idea that destiny is just my game. We said hellos and goodbyes and finally I walked along with my friends wearing sunshine in my face. He was there, he was there, and he was there.

They were behind us and so as we separate our ways, I tried to give a perfect little last glance. And that’s when God decided to ring the bell. With the lit of the night, I could perfectly see him... and his friend – having their own little perfect chance. That too, I didn’t see coming. :D God really does play well that I thought I already won. Again, I tried not to entertain the feeling and be engulfed by it. Or so I thought I had. As everything came into a sudden halt, I realized maybe, he wasn’t really there all along – it was just me. It’s just me trying to write my own tale. In a world where dragons, Cinderella, and pixie dust do not exist, I created my own destiny, my own little perfect chances, him with me. And so tonight the tale ends... and so does my perfect-little-secret-absurd chances.

Pen down. Time’s up. The game’s over.

uno ^__________^

Eto na. :)

Magsisimula na din ako magblog. In fairness, nainggit ako kay Jamie. Gusto ko din magsulat. :)
Siguro, hindi nga lang madalas. Pero sige na nga, magsusulat na din ako.

First post. At hindi ko alam kung papano. Impromptu writing ata ito? HAHA. :)
Lahat ba isusulat ko? Magugustuhan mo ba? Mababasa mo naman kaya?
Sige, gagamit na ako ng Socratic mode. haha. :)

Bakit nga ba ako nagsusulat?

Nagustuhan kong sumulat simula noong maintindihan ko na hindi ko kayang magsalita. Sa maraming bagay. At sa pagsusulat ko nabubuhos kung ano man ang gustong ilabas ng kulubot at pink kong utak. Actually, madami akong journals. Monthly journals, haha. Walang daily. Nakakatamad kaya 'yun! Bawat pahina, may sariling kwento. Syempre, kwento ko. :) Simple lang, gusto ko lang magsulat.

Bakit gusto kong magsulat?

Kasi 'yon ang isa sa mga bagay na kahit kailan, di matatapos. Sabi nga nila, literature is an enduring expression. (gumaganon? :D) Naramdaman mo na ba yung feeling na babalikan mo yung mga sinulat mo ilang taon na ang nakalipas, tapos makokornihan ka? Tama. Feeling ko, yun talaga ang essence 'non. Yung makornihan ka. Mapangiti. :)

So ngayon, ngingiti na lang ako. haha. Este, magsusulat pala. Bago ngingiti. :)